Wednesday, 8 May 2013

ഒരമ്മായിയമ്മയുടെ നഷ്ടസ്വപ്‌നങ്ങള്‍


തിരക്കേറിയ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ ക്ഷീണവുമായി വീട്ടിലേക്കു വന്നു കയറിയപ്പോള്‍ എതിരേറ്റത് തുറന്നു കിടന്ന മുന്‍വാതിലാണ്. എങ്ങോട്ട് പോവണം എന്നൊരു കണ്ഫ്യൂഷനില്‍ പുറത്തു കാത്ത് നിന്നിരുന്ന കൊതുകുകള്‍ മുഴുവന്‍ അകത്തു കയറിയിട്ടുണ്ട്. ഹാളില്‍ എമ്പാടും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍. വാട്ടര്‍ കളര്‍ വീണു നനഞ്ഞ കാര്‍പെറ്റ്. സോഫയിലും നിലത്തുമായി അഞ്ചാറു ഡ്രോയിംഗ് ബുക്കുകള്‍. ഫ്രിഡ്ജില്‍ നിന്നെടുത്ത വാട്ടര്‍ ബോട്ടിലുകള്‍ അടപ്പുകള്‍ തുറന്ന നിലയില്‍ ഫ്രിഡ്ജിന്റെ പരിസരത്ത് തന്നെയുണ്ട്‌. അടുക്കളയിലാണ് പൊടിപൂരം. രസന കുടിച്ച ഗ്ലാസ്സുകള്‍ കിച്ചന്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നിരന്നു കിടക്കുന്നു. ബിസ്ക്കെട്ടിന്റെയും  ഉപ്പേരിയുടെയും ടിന്നുകള്‍ കാലിയായിരിക്കുന്നു.

ഒരേയൊരു പുത്രന്റെ സ്കൂള്‍ വെക്കേഷന്റെ ബാക്കിയാണ് ഇതൊക്കെ. ഏഴുവയ്സുകരന്‍ മനുവിന്റെ ഫ്രണ്ട്സ് മുഴുവന്‍ ഇവിടെയാണ്‌ കളി. ഡ്രസ്സ്‌ ചേഞ്ച്‌ ചെയ്യാന്‍ ബെഡ് റൂമിലേക്ക്‌ ചെന്നപ്പോള്‍ കട്ടില്‍ മുഴുവന്‍ ഉപ്പേരിയുടെയും ബിസ്ക്കെട്ടിന്റെയും അവശിഷ്ടങ്ങള്‍. വാര്‍ഡ്‌റോബ് തുറന്നതും അതില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന രണ്ടെണ്ണം വെളിയില്‍ ചാടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് പ്രാണന്‍ കത്തിപ്പോയി. മനുവും കൂട്ടുകാരി പൂജയും ആയിരുന്നു അകത്ത്  ഉണ്ടായിരുന്നത്.

അത്രയും നേരം അടക്കി വച്ച ദേഷ്യം മുഴുവന്‍ ഒന്നിച്ചു പുറത്തു ചാടി. മനുവിന്റെ ചെവിയില്‍ പിടിച്ചു തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് ആജ്ഞാപിച്ചു. “എന്താടാ വീട് മുഴുവന്‍ കാണിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത്. മൊത്തം ക്ലീന്‍ ചെയ്തിട്ട് ഇനി കളിച്ചാല്‍ മതി.” ബഹളം കേട്ട് ഒളിച്ചിരുന്നവര്‍ മുഴുവന്‍ ഹാളില്‍ എത്തി. കൂട്ടുകാരുടെ മുന്‍പില്‍ വച്ച് കിഴുക്കും വഴക്കും കിട്ടിയത് മനുവിന് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്നെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അവന്‍ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ അടുക്കി വയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ഞാന്‍ കിച്ചനും ഹാളും വൃത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ചേട്ടന്‍ കയറിവന്നത് അറിഞ്ഞില്ല. ഹാളില്‍ നിന്ന് നേര്‍ത്ത ശബ്ദത്തില്‍ വിങ്ങിപ്പോട്ടിയുള്ള കരച്ചിലും പരാതി പറച്ചിലും കേട്ടാണ് ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നത്. മനു അച്ഛന്റെ മടിയില്‍ ഇരുന്നു അമ്മയുടെ കുറ്റങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിക്കുന്നു. പൂജമോള്‍ ഒഴികെയുള്ള കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും സ്ഥലം വിട്ടിരുന്നു. അവള്‍ വീട് ക്ലീന്‍ ചെയ്യുന്ന തിരക്കില്‍ ആണ്. എനിക്കത് കണ്ടു കഷ്ടം തോന്നി.

“മോള്‍ അതൊക്കെ അവിടെയിട്ടേക്ക്. ആന്റി ക്ലീന്‍ ചെയ്തോളാം.”

പൂജക്കുട്ടിയെ കണ്ടാല്‍ ഒരു ബാര്‍ബിഡോളിന്റെ ചന്തമാണ്. മനുവും പൂജയും തമ്മില്‍ ഏതാനും മാസത്തിന്റെ പ്രായ വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ. അവര്‍ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റില്‍ പുതിയ താമസക്കാരാണ്. മിക്കപ്പോഴും മനുവിന്റെ വാലായി പൂജയും കാണും. രണ്ടാളും ഒറ്റക്കുട്ടികള്‍. അതിന്റേതായ വാശിയും വഴക്കുമൊക്കെ മുന്‍പ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ രണ്ടാളും തമ്മില്‍ നല്ല കൂട്ടാണ്.

മനൂന്റെ സങ്കടം തീര്‍ക്കാന്‍ ചേട്ടന്‍ അവന്റെ സൈഡ് പിടിച്ചു എന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു. അവന്റെ ചുവന്ന ചെവി കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും വിഷമം തോന്നി. സങ്കടം തീര്‍ക്കാന്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും ഫ്രിഡ്ജില്‍ നിന്ന് ഐസ്ക്രീം എടുത്തു കൊടുത്തു. കുട്ടികള്‍ ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ എന്നെ കളിയാക്കി.

“കഞ്ഞീം കറീം വച്ച് ഒടുക്കം ഈ പെങ്കൊച്ച് ഇവിടങ്ങ്‌ കൂടുമോടീ. നിന്റെ പുന്നാര മരുമോള്‍ ആയിട്ട്”

പൂജയോടുള്ള എന്റെ അമിതവാത്സല്ല്യം ചേട്ടന് അറിയാം. മനൂന് ഏഴുവയസു തികഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ. എന്നാലും നല്ല ഭംഗിയുള്ള കുഞ്ഞു പെണ്‍കുട്ടികളെ കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറയും. “നമുക്കിവളെ ഭാവി മരുമകള്‍ ആക്കിയാലോ”. പൂജയെ കണ്ടപ്പോള്‍ മുതല്‍ എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു ചിന്ത ഇല്ലാതില്ല.

ഒരു പ്രശ്നം ഉള്ളത് അവര്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ ആണെന്നുള്ളതാണ്. മീനോ ഇറച്ചിയോ കുറഞ്ഞപക്ഷം മുട്ടയെങ്കിലും ഇല്ലാതെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ആര്‍ക്കും ആഹാരം ഇറങ്ങില്ല. അങ്ങനുള്ളോരു വീട്ടിലേക്കു അവര്‍ പൂജയെ അയക്കുമോ എന്തോ. എന്തായാലും കഴിഞ്ഞ കുറെ മാസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് പൂജയുടെ അമ്മയെ ഞാന്‍ എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആക്കിയിട്ടുണ്ട്.  കല്യാണം കഴിഞ്ഞു എന്തെങ്കിലും വഴക്കുണ്ടയാലും മുകളിലത്തെ നില വരെയല്ലേ പിണങ്ങി പോവുള്ളൂ. ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു കാട് കയറി.

വെക്കേഷന്‍ കഴിഞ്ഞു സ്കൂള്‍ തുറന്നു. മിക്കവാറും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ പൂജ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ കാണും. എവിടെയെങ്കിലും പോവണമെങ്കില്‍ അവളുടെ അമ്മ പൂജയെ എന്നെയാണ് വിശ്വസിച്ച് ഏല്‍പ്പിക്കുന്നത്. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ നിറം കൂടിക്കൂടി വന്നു.

അന്ന് രാഖിയായിരുന്നു. മനുവിന് ഫ്ലാറ്റില്‍ തന്നെ കുറച്ചു രാഖി പെങ്ങന്മാര്‍ ഉണ്ട്. തലേന്ന് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള ചെറിയ ഗിഫ്റ്റുകള്‍ ഒക്കെ വാങ്ങിവന്നു. രാഖി കെട്ടുമ്പോള്‍ സഹോദരന്‍ സഹോദരിമാര്‍ക്ക് ഗിഫ്റ്റ് കൊടുക്കണമെന്നാണ് പ്രമാണം. പതിവുപോലെ രാവിലെ മുതല്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഓരോരുത്തരായി വരാന്‍ തുടങ്ങി.

കിച്ചണില്‍ പായസം ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഞാന്‍. ചേട്ടന്‍ ഒരു ചിരിയോടെ കിച്ചനിലേക്ക് വന്നു. “നീയൊന്നു വന്നേ. ഒരു കാര്യം കാണിക്കാം.”

ഹാളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തകര്‍ന്നുപോയി. മനൂന്റെ കയ്യില്‍ രാഖി കെട്ടിക്കൊടുക്കുകയാണ് പൂജ.

മനു സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അമ്മേ പൂജക്കുള്ള ഗിഫ്റ്റ് എടുത്തു താ.”

ഞാന്‍ യാന്ത്രികമായി ഷെല്‍ഫ് തുറന്നു ഒരു ഗിഫ്റ്റ് പാക്കെറ്റ് എടുത്തു അവനു കൊടുത്തു. പൂജ അവനോടു താങ്ക്യൂ പറഞ്ഞു ഒരുമ്മയും കൊടുത്ത് ഓടിപ്പോയി.

രാഖി സഹോദരിയെ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ എന്തെങ്കിലും ക്ലോസ് ഉണ്ടോ ആവോ. ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു പോയി.

Friday, 12 April 2013

അക്ഷരവഴികളിലൂടെ ഒരു യാത്ര




 
 
 
 
 

 
 
കത്തിച്ച നിലവിളക്കിന്‍ മുന്നില്‍ ദക്ഷിണ വച്ച് ആദ്യാക്ഷരം കുറിച്ചത് ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ. അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്നു കുത്തരിയില്‍ കുറിച്ച

“ഓം ഹരിശ്രീ ഗണപതായെ നമ:”

പിന്നെ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ചു നാട്ടുവഴികളിലൂടെ ആശാന്‍ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ നിലത്തെഴുത്ത് പഠിക്കാന്‍ പോയത്. മണ്ണില്‍ എഴുതി ചൂണ്ടുവിരലിന്റെ തുമ്പിലെ തൊലി പോയത്. ഇനി പഠിക്കാന്‍ പോവുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു വാശി പിടിച്ചുകരഞ്ഞത്. അച്ഛന്‍ കണ്ണുരുട്ടിയപ്പോള്‍ വാശി വേണ്ടാന്നു വച്ച് പഠിക്കാന്‍ പോയത്. പനയോലയില്‍ കുറിച്ച വടിവില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍.


 



 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 


 
 
ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പോവാന്‍ വേണ്ടി വാങ്ങിതന്ന പുത്തനുടുപ്പും ചെറിയ അലുമിനിയപ്പെട്ടിയും സ്ലേറ്റും പെന്‍സിലും പിന്നെ തൊടിയില്‍ നിന്ന് പൊട്ടിച്ചെടുത്ത മഷിതണ്ടും.

 











 

 


 
നീളന്‍വരാന്തയും തൂണുകളും സ്കൂള്‍ മുറ്റത്തെ നാട്ടുമാവും നോക്കി അന്തംവിട്ടു നിന്നത്. അമ്മ ക്ലാസ്സില്‍ തനിച്ചാക്കി പോന്നപ്പോള്‍ വാവിട്ടു കരഞ്ഞത്. അടുത്തിരുന്നവന്റെ കരച്ചില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ചിരി വന്നത്. മഷിതണ്ടും മുറിപെന്സിലും ഇലുമ്പന്‍ പുളിയും പങ്കുവച്ച ആദ്യ സൌഹൃദങ്ങള്‍. നട്ടുച്ച നേരത്ത് വിളമ്പുന്ന ഉപ്പുമാവിന്റെ സുഗന്ധം. എല്ലാം ഇന്നലത്തെപ്പോലെ ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ.

 












 








 
കുത്തുകള്‍ ഇല്ലാത്ത വട്ടയില മടക്കി ബുക്കില്‍ വച്ചിരുന്നത് ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ

(ആ ഉപ്പുമാവിന്റെ പടം കിട്ടിയില്ല. അന്ന് ക്യാമറ ഫോണും ഫേസ് ബുക്കും ഇല്ലാരുന്നല്ലോ!! തല്ക്കാലം ഇത് വച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യൂ.)

 
പിന്നെ ഇത്തിരീം കൂടെ വലുതായപ്പോ നോട്ട്ബുക്കിലേക്കും പെന്‍സിലിലേക്കും സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടി. അതെ റൂള്‍ (റൂളി) പെന്‍സില്‍. ഇപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ അക്ഷരം പഠിച്ചു തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ ഇതിലായി. ഷാര്‍പ്പനെറിന് ‘അച്ച്’ എന്നൊരു വിളിപ്പെരുണ്ടായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ ആവോ.














 

ബുക്ക് പൊതിയാന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മംഗളം/ മനോരമ കവര്‍ പേജുകള്‍. കൂട്ടത്തില്‍ മുന്തിയ ഇനമായിരുന്നു സോവിയെറ്റ് യൂണിയന്‍ വാരികയുടെ പേജുകള്‍. അന്ന് സോവിയെറ്റ് യൂണിയന്‍പേര് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യരാഷ്ട്രമാണ് എന്നോ മാര്‍ക്സിസം, കമ്മ്യൂണിസം തുടങ്ങിയവയുടെ ഈറ്റില്ലം ആണെന്നോ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ആകെയുള്ള അറിവ് ബുക്ക് പൊതിയാനുള്ള മാസിക!!


 




 

 

 



 

 



വട്ടം കൂടിയിരുന്നു പൊതിചോറുണ്ടതും സാറ്റു കളിച്ചതും മഴ നനഞ്ഞു പോയതും ഒക്കെ ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുന്നു.

 





 



 

 

 

അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ എത്തണം മഷിപ്പെന്‍ ഒന്ന് കൈയില്‍ കിട്ടാന്‍. കറുപ്പും നീലയും മഷിക്കുപ്പിയും മഷിപ്പെന്നും. പേന തെളിയാഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒന്ന് കുടഞ്ഞതിനും അടുത്തിരുന്ന കുട്ടിയുടെ കുപ്പായത്തില്‍ കാന്‍വാസില്‍ എന്നപോലെ മഷി പടര്‍ന്നതിനും വഴക്ക് കേട്ടവരെത്ര!!!



 


















പിന്നെ മോഹങ്ങള്‍ ചിറകു വിരിച്ചത് ഒരു ഹീറോപെന്നിനായി. ബ്രൌണ്‍ അല്ലെങ്കില്‍ കറുപ്പ് നിറത്തില്‍ സ്വര്‍ണ്ണ നിറത്തില്‍ നിബ്ബുള്ള ഹീറോപെന്‍. അവനൊരു രാജാവായിരുന്നു. അത് കൈയില്‍ ഉള്ളവരും.

 



 











പിന്നെയെപ്പോഴോ കൈകളില്‍ പുതിയൊരു കൂട്ടുകാരന്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. വെള്ളയുടുപ്പും നീലതലപ്പാവുമണിഞ്ഞ റെയ്നോള്‍ഡ്സ് ബോള്‍പെന്‍.



 

 

 

 

 

 

 
പത്തിലെ വേനല്‍ അവധിക്കു ‘കൊട്ടാന്‍’ പഠിക്കാന്‍ പോയിരുന്നോ. ടൈപ്പ് റൈറ്റര്‍ മെഷീന്റെ “ടക് ടക് ടക്” ശബ്ദവും  ഇന്സ്ടിട്യൂട്ടിലെ കള്ളനോട്ടങ്ങളും മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ.

 



 





പിന്നെ നമ്മള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിക്കാന്‍ പോയില്ലേ. ac മുറിയില്‍ ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ ആദ്യം കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സഖാവിനെ കണ്ട ദിവസം. അന്നൊക്കെ വലിയ ഫ്ലോപ്പി ഡിസ്കുകള്‍ ആയിരുന്നു. കാലക്രമേണ അത് ശോഷിച്ചു ശോഷിച്ചു പെന്‍ ഡ്രൈവിലും ഫ്ലാഷ് കാര്‍ഡിലും വരെ എത്തി.

ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ ഈ മുഖങ്ങള്‍.


 

 

 

 

 

 

ഐഫോണും ലാപ്ടോപ്പും വന്നപ്പോള്‍ ഒരുപാടൊക്കെ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി ആല്ലേ???

 

 

ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട് – ഗൂഗിള്‍

Monday, 11 February 2013

വിഷകന്യക


നഗരം കോടമഞ്ഞ്‌ പുതച്ചുറങ്ങുന്ന ഞായറാഴ്ച പുലരിയില്‍ എന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയത്  ഒരു മിസ്സ്കോള്‍ ആയിരുന്നു. എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒന്നാണ് ഒഴിവുദിനത്തിലെ വെളുപ്പിനെയുള്ള ഉറക്കം. അസമയത്തെ ഫോണ്‍ കോളുകളെ എന്നും ഭയമാണ്. മിക്കവാറും അത് എന്തെങ്കിലും അശുഭകരമായ വാര്‍ത്തയായിരിക്കും. അതൊരു റോംഗ് നമ്പറായിരുന്നു. ബ്ലാന്കെട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വീണ്ടും ഊര്‍ന്നിറങ്ങിയെങ്കിലും ഉറക്കം വിട്ടകന്നിരുന്നു.

പതിവിനു വിപരീതമായി ഇടതുവശത്തെ കട്ടില്‍ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെക്കാള്‍ വലിയ ഉറക്കഭ്രാന്തിയാണ് ദിയ. ഞാനും ദിയയും ഒരേ കമ്പനിയില്‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നു. ഇരുവരും ചേര്‍ന്നു വാടകക്കെടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലാണ് താമസം.

ആവിപറക്കുന്ന കോഫി മഗ്ഗുമായി ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിലായിരുന്നു അവള്‍.

“ഗുഡ് മോണിംഗ് മീര.”

“രാവിലെ എന്താടീ ഇത്ര കാര്യമായിട്ട് ബ്രൌസ് ചെയ്യുന്നത്. അതും സണ്‍‌ഡേ യിലെ ഉറക്കം കളഞ്ഞ്.” അവളുടെ ലാപ്ടോപ്പില്‍ വിക്കിപീഡിയ തുറന്നു വച്ചിട്ടുണ്ട്.

“നീ പോയി കോഫി എടുത്തിട്ട് വാ. ഇപ്പം നല്ല ചൂടുണ്ട്”.

അവള്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു. തിടുക്കത്തില്‍ ബ്രഷ് ചെയ്തു കോഫിയുമെടുത്തു അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു.

“നീ വിഷകന്യക എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?’. ദിയ ചോദിച്ചു.

“ഉവ്വ്. അതൊരു നോവലിന്റെ പേരല്ലേ. പൊറ്റക്കാടിന്റെ നോവല്‍.”

“ യെസ്. പക്ഷെ ഇത് വേറെ. നീ പണ്ട് ‘ചന്ദ്രകാന്ത’ സീരിയല്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ. അതില്‍ വിഷകന്യകമാരെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്. മൌര്യ സാമ്രാജ്യ കാലഘട്ടത്തില്‍ ചതിക്കുഴികള്‍ ഒരുക്കിയ സുന്ദരികള്‍.”

ചന്ദ്രകാന്ത എന്ന സീരിയല്‍ എന്നെ ഒരുപാടുകാലം പിന്നിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോയി. ദൂരദര്‍ശനില്‍ വന്നിരുന്ന ആ സീരിയല്‍ കാണാന്‍ കുടുംബം മൊത്തം ഉണ്ടാകും. ഞങ്ങളുടെ പഴയ വീട്, ബ്ലാക്ക്‌ & വൈറ്റ് ടെലിവിഷന്‍, പ്ലാസ്റ്റിക് വരിഞ്ഞ കസേരകളും ടീപ്പോയും, സിമന്റു തേച്ച ഭിത്തിയും തറയും. കോളേജില്‍ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്താണ് ആ സീരിയല്‍ ദൂരദര്‍ശനില്‍ സംപ്രേഷണം ചെയ്തിരുന്നത്.

“ഏയ്‌, നീ ഉറങ്ങിപ്പോയോ.” ദിയ പതിയെ നുള്ളി.

“ഊഹും. ഓരോന്നൊക്കെ ഓര്‍ത്തുപോയി. അതിരിക്കട്ടെ, രാവിലെ എന്താ ഈ ടോപ്പിക്ക്.”

“എന്നെ ഒരു വിഷകന്യകയാക്കിയെടുക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കുവാരുന്നു. നോ ചാന്‍സ്. ജനിക്കുമ്പോള്‍ മുതല്‍ നേരിയ അളവില്‍ വിഷം ഇറ്റിച്ചു കൊടുത്താണ് പെണ്‍കുട്ടികളെ വിഷകന്യകമാര്‍  ആക്കിയിരുന്നത്.  ഈ പ്രായത്തില്‍ ഇനിയത് നടപ്പില്ല. ആന്‍ഡ്‌ അയാം നോ മോര്‍ എ വിര്‍ജിന്‍ ടൂ.” അവള്‍ ചിരിച്ചു.

“നിനക്ക് വട്ടായിപ്പോയോടീ. ഈ കൊച്ചുവെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത് പിച്ചും പേയും പറയാന്‍.” എനിക്ക് ചിരി വന്നു.

“ അല്ല കാര്യായിട്ടാ.” അവളുടെ മുഖത്ത് ഗൌരവം നിറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. കണ്ണടക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖമാണ് മനസ്സില്‍ വരുന്നത്. യോനിയിലൂടെ ഇരുമ്പ് കമ്പി കുത്തിക്കയരിയപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു എത്ര വേദനിച്ചു കാണും. എന്നെയും നിന്നെയും പോലെ ഒരു പെണ്ണ്. പേരറിയാത്ത, ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പെണ്‍കുട്ടി. അവള്‍എന്നെ ഉറങ്ങാന്‍ അനുവദിക്കുന്നില്ല.”

ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മൌനം നിറഞ്ഞു. തുറന്നു കിടന്ന ജനലിനപ്പുറം നേര്‍ത്ത ഇരുട്ടും മഞ്ഞും. നഗരം ഉണര്‍ന്നിട്ടില്ല. ഹെഡ് ലൈറ്റ്  തെളിയിച്ചു പാഞ്ഞു പോകുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ വാഹനങ്ങള്‍. എനിക്ക് ആ മൌനം മുറിക്കണമെന്ന് തോന്നി.

“ദിയാ, നിന്നെപ്പോലെ നഗരത്തില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന പെണ്‍കുട്ടിയല്ല ഞാന്‍. എന്റെ വീട്ടില്‍ അമ്മ നാലുമണിക്കെഴുന്നേല്ക്കും. കുളിച്ചു വന്നു അടുപ്പില്‍ തീ പൂട്ടി അരി അടുപ്പത്തിടും. പിന്നെ എന്നെയും അനിയത്തിയെയും വിളിച്ചുണര്‍ത്തി പഠിക്കാന്‍ ഇരുത്തും. 5.55 നു അച്ഛന്‍ റേഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്യുന്നത് വരെയാണ് പഠിത്തം. പിന്നങ്ങോട്ട് റേഡിയോ പ്രോഗ്രാം അനുസരിച്ചാണ് ടൈം ടേബിള്‍. ഉദയ ഗീതങ്ങള്‍, പ്രഭാതഭേരി, പ്രാദേശിക വാര്‍ത്തകള്‍.  പ്രഭാതഭേരി തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയാലേ 6.45 നു ട്യൂഷന്‍ സെന്റെറില്‍ എത്താന്‍ പറ്റൂ. താമസിച്ചു പോയാല്‍ ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് പ്രഭാകരന്‍ സാറിന്റെ വടിയുടെ ചൂട് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാവും. ഈറന്‍ മുടിയില്‍ നിന്നും ഇറ്റു വീഴുന്ന വെള്ളം കൊണ്ട് നീളന്‍ പാവാടയുടെ പിന്‍വശം നനയും. 8.30 നു തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക്‌ ഓട്ടം. അപ്പോള്‍ വാഴയിലയില്‍ ചൂട് ചോറ് പൊതി തയ്യാര്‍ ഉണ്ടാവും. ചൂടാറ്റി വച്ചിരിക്കുന്ന ചോറ് ധൃതിയില്‍ വാരിക്കഴിച്ചു സ്കൂളിലെക്കോടും. ഒന്നരക്കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം നടന്നാണ് പോവുന്നത്. വൃച്ചികമാസത്തില്‍ വെളുപ്പിനെ അമ്പലത്തില്‍ പോയി തൊഴുതു വന്നിട്ടാണ് ട്യൂഷന് പോവാറ്.

അന്നൊക്കെ പാമ്പിനെയും പട്ടിയെയും ഒക്കെയുള്ളായിരുന്നു പേടി. അയല്‍ വീടുകളില്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ പോവാന്‍ പേടിയില്ലായിരുന്നു. അന്നൊന്നും ആരും കാമത്തിന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് നോക്കിയിട്ടില്ല. വാത്സല്യവും സ്നേഹവും മാത്രമേ കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ. ഇപ്പോള്‍ എന്താ ഇവര്‍ക്കൊക്കെ പറ്റിയത്. എത്ര ആലോചിച്ചാലും എനിക്കത് മനസ്സിലാവുന്നില്ല.” പറഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് കരച്ചില്‍ വന്നുപോയി. അതില്‍ സുകൃതം ചെയ്ത പെണ്‍കുട്ടിയുടെ സന്തോഷവും ഭയവിഹ്വലയായൊരു യുവതിയുടെ സങ്കടവും ഇടകലര്‍ന്നിരുന്നു.



“നിന്നെ ഒരാള്‍ ബലാല്‍ക്കാരം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ നീ എന്ത് ചെയ്യും?” ദിയ ചോദിച്ചു.

“ കൊല്ലും ഞാന്‍ അവനെ. എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഒരവനും എന്നെ തൊടില്ല.” എന്നിലെ സ്ത്രീത്വം പ്രതികരിച്ചു.

“ഇതൊക്കെ പറയാന്‍ മാത്രമേ കഴിയൂ. കൂട്ട ബലാല്‍സംഗം എന്ന കലാപരിപാടിക്ക്‌ മുന്‍പില്‍ തനിയെ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ എനിക്കോ നിനക്കോ കഴിയില്ല.” ദിയ ശബ്ദമില്ലാതെ ചിരിച്ചു.

“ഇനി കേസിന് പോയാലോ , അവസാനം സമൂഹത്തില്‍ നമ്മുടെ സ്ഥാനം ഒരു വേശ്യക്ക് സമം. ഇതിനൊരു മാറ്റം വേണ്ടേ?” അവള്‍ ചോദിച്ചു.

“ഞാനോ നീയോ വിചാരിച്ചാല്‍ എന്ത് ചെയ്യാന്‍ പറ്റും.”

“ഞാനൊരു പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കും. തേനും വയമ്പിനുമൊപ്പം വിഷം ഇറ്റിച്ചു കൊടുക്കും. മുലപ്പാലിന് പകരം വിഷപ്പാല്‍ കൊടുക്കും. എന്നിട്ടവളെ വിഷകന്യകയാക്കി വളര്‍ത്തും. കണ്ണുകളില്‍, നാവില്‍, പല്ലുകളില്‍, രക്തത്തില്‍ എന്തിനു കാമത്തില്‍ പോലും വിഷം നിറച്ചൊരു സുന്ദരിക്കുട്ടി. എന്റെ മകളുടെ മുന്നില്‍ ഈ കാമാന്ധന്മാര്‍ വഴിമാറി കൊടുക്കും. അന്ന് ഞാന്‍ ജയിക്കും.”

അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടത് ദിയയെയായിരുന്നില്ല, അവള്‍ ദുര്ഗ്ഗയായിരുന്നു. നീണ്ട ദംഷ്ട്രകള്‍ ഉള്ള, രക്തനാവുള്ള, തലയോട്ടി മാലകള്‍ അണിഞ്ഞ ഉഗ്രരൂപിണിയായ കാളി. അത്ഭുതത്തോടെ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ഏറ്റവും ശക്തിസ്വരൂപിണിയാണ് സ്ത്രീ. ദുര്ഗ്ഗയെക്കളും ശക്തമായൊരു അവതാരമില്ല. എന്നിട്ടുമെന്തിനു ഞാന്‍ ഭയക്കണമീ ലോകത്തെ.













 
എനിക്കും ഒരു മകള്‍ വേണം. ആര്‍ക്കെങ്കിലും ചവച്ചരച്ചു തുപ്പാനല്ല, വൃത്തികെട്ടൊരു നോട്ടം കൊണ്ടുപോലും തീണ്ടാന്‍ സാധിക്കാത്തവിധം ദുര്‍ഗയെപ്പോലെ ശക്തയായൊരു മകള്‍.

എന്റെ മനസ്സ് വായിചെടുത്തത് പോലെ ദിയ പറഞ്ഞു. ‘നിന്റെ മോള്‍ക്ക്‌ എന്റെ പേരിടണം. എന്റെ മോളെ ഞാന്‍ നിന്റെ പേരിട്ടു വിളിക്കും”

ലാപ്ടോപ്പില്‍ അപ്പോഴും ചന്ദ്രകാന്തയിലെ വിഷകന്യകമാര്‍ ചിരിക്കുന്നു ണ്ടായിരുന്നു.

Tuesday, 19 June 2012

പെരുമഴക്കാലം

ഇക്കൊല്ലവും പതിവുപോലെ കാലവര്‍ഷം കേരളത്തില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. . ‍ര്‍ക്കിടകം പെയ്തൊഴിയുന്നതുവരെ ഇനി പെരുമഴക്കാലംഇവിടെ രാജസ്ഥാനില്‍  എത്തിപ്പെട്ട കാലം മുതല്‍ മിസ്സ്ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ് തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴ. ഇവിടുത്തെ മഴയ്ക്ക് മിനിട്ടുകളുടെ നീളമേ ഉണ്ടാവാറുള്ളൂ. മഴ ഒന്നാസ്വദിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും തീര്‍ന്നുപോയിരിക്കും.  കുട്ടിക്കാലത്തെ ചില മഴയോര്‍മ്മകള്‍ പങ്കുവെയ്ക്കുന്നു.
  
ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ തെക്കേയതിര്   അച്ചന്‍കോവിലാറും   വടക്കേയതിര് പമ്പയാറുമാണ്‌. വെള്ളപ്പൊക്കമുണ്ടാവുംപോള്‍    രണ്ടു നദികളിലെയും വെള്ളം പടിഞ്ഞാറെ പാടശേഖരങ്ങളില്കൂടി ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലുള്ള ചെറിയ പുഴയിലെത്തുംആറുകവിഞ്ഞു ഇരുവശവുമുള്ള പ്രദേശങ്ങളില്‍ വെള്ളം കയറും.  താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിലുള്ള വീടുകളില്‍ വെള്ളം കയറുമെന്നതിനാല്‍ ‍  വെള്ളത്തിന്റെ വരവ് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ അവിടെയുള്ളവര്‍ ആടുമാടുകള്‍ ‍ സമേതം   ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിലേക്ക് താമസം മാറ്റും. പഠിത്തം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ സമയം ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷമായിരിക്കും. എന്റെ വീടൊക്കെ കുറച്ചുകൂടി ഉയര്‍ന്ന സ്ഥലത്തായത് കൊണ്ട് ഒരു വെള്ളപ്പൊക്കത്തിനും   വീട് വിട്ടുപോകേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലപക്ഷെ മുറ്റത്തിന് താഴെ വരെ വെള്ളം പൊങ്ങിക്കിടക്കും.   മുറ്റത്തിറങ്ങി നിന്ന് നോക്കിയാല്‍  ആറും വയലും   റോഡും കുളവും ഒന്നും വേര്‍തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കാത്ത വിധം വെള്ളപ്പരപ്പു മാത്രം.

പറമ്പിലുള്ള കൃഷിയൊക്കെ വെള്ളം കയറി നാശമാവും. വെള്ളം കയറിതുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ ഒരുമാതിരി വിളവായ കപ്പയും, ചേനയും, ചേമ്പും കാച്ചിലുമൊക്കെ  മിക്കവാറും  വീട്ടുകാരും  പറിച്ചെടുക്കുംകുറെ ദിവസം പ്രാതലിനും ഊണിനുമൊക്കെ  ഇതിന്റെ പുഴുക്കും  കറികളുമാണ് സ്ഥിരം. മൂപ്പെത്താത്ത വിളകളായത്   കൊണ്ട് പുഴുക്കിനൊന്നും നൂറ് കാണില്ലകിരുകിരാന്നിരിക്കുംഅന്നൊക്കെ എത്ര കരഞ്ഞുവിളിച്ചാണ്  അത് കഴിച്ചിട്ടുള്ളത്‌.  ആകെയോരാശ്വാസം ഉള്ളത് കൂടിട്ടും വലയിട്ടുമൊക്കെ പിടിക്കുന്ന ആറ്റു മീനാണ്. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കൊടുത്തും വാങ്ങിച്ചുമൊക്കെ ജീവിക്കുന്ന അയല്വക്കങ്ങളായത്   കൊണ്ട് മിക്കദിവസവും മീന്‍ കിട്ടും.  വിറകൊക്കെ നനഞ്ഞുപോവുമെന്നതിനാല്‍  അടുക്കളക്കുള്ളില്‍ കണ്ണ് നീറുന്ന പുകയായിരിക്കും. ഓലമേഞ്ഞ  വീടുകളാണെങ്കില്‍  പനമ്പിന്റെ  സുഷിരങ്ങളില്‍ക്കൂടി പുകവലയങ്ങള്‍ ‍ പുറത്തേക്കു വരും. അമ്മ പുകയൂതി കണ്ണ് നീറ്റി കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കുന്ന   ആഹാരസാധനങ്ങളാണ്  അന്ന്  നിന്ദിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ പശ്ചാത്താപം തോന്നുന്നു.

എന്റെ വീടിന്റെ തൊട്ടുമുന്നില്‍  വീതി കുറഞ്ഞ നാട്ടുവഴിയാണ്. ഇരുവശമുള്ള പുരയിടങ്ങള്‍ ‍ ഉയര്‍ന്ന നിരപ്പിലും വഴി തീരെ താഴ്ന്നുമായിരുന്നു.  പിന്നിലെ  പാടശേഖരങ്ങളില്‍ ‍ നിന്നുള്ള വെള്ളം  വഴിയിലൂടെ ശക്തിയായി  കുത്തിയൊലിച്ചു  മുന്നിലെ പുഴയില്‍ വന്നു വീഴും. വെള്ളം പൊങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ‍ പിന്നെ   ഓരോ വീടും  ഒരു തുരുത്ത് പോലെയാണ്വീട്ടില്‍ അരിയും സാധനങ്ങളുമൊക്കെ എല്ലാവരും നേരത്തെ കരുതി വക്കും.     മുതിര്‍ന്ന ആണ്‍ കുട്ടികള്‍  ചങ്ങാടം  ഉണ്ടാക്കി കളിക്കും. ഞങ്ങള്‍ പെണ്കുട്ടികളെയൊന്നും  അവര്‍  അടുപ്പിക്കുക  പോലുമില്ല.  

ഞാന്‍ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയംസ്കൂള്‍ തുറന്നു അധികദിവസം ആവും മുന്പേ കനത്ത മഴ കാരണം അവധി കിട്ടിനാലുപാടും വെള്ളം  കയറിക്കിടക്കുന്നുഅച്ഛന്അന്ന് ബോംബെയിലാണ് ജോലി. വീട്ടില്‍ അമ്മയും അമ്മൂമ്മയും ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പെണ്കുട്ടികളും മാത്രം. ഇടവഴിക്കപ്പുറമുള്ള വീട്ടില്‍ അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള അമ്മാവനും അമ്മായിയും മൂന്നു   കുട്ടികളുമാണ് താമസംഅമ്മാവന് മൈസൂരിലാണ് ജോലി. രണ്ടു മൂന്നു മാസം കൂടുമ്പോള്‍ വന്നു പോവും.  അമ്മാവന്റെ മക്കളും  ഞങ്ങളും തമ്മിലാണ് കൂട്ട്അവിടുത്തെ ഏറ്റവും ഇളയ സന്തതി വിനുക്കുട്ടന്‍  പ്രായത്തില്‍ ഞങ്ങളെക്കാളൊക്കെ തീരെ ഇളയതാണ്അന്നവന് കഷ്ടിച്ച് നാല് വയസു കാണും. ആള്‍ കുരുത്തക്കേടിന്റെ കാര്യത്തില്ഡോക്ടരേറ്റ് ഉള്ള കക്ഷി. അവനു കിട്ടുന്ന അടിക്ക്  തുല്യം  ഒറ്റ രൂപ  കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ പ്രായത്തില്‍ തന്നെ ആളൊരു ലക്ഷാധിപതി ആയിരുന്നേനെപ്രായവ്യത്യാസവും   അവന്റെ കൈയ്യിലിരുപ്പും കാരണം ഞങ്ങള്‍ നാലുപേരും ഒരുഗ്രൂപ്പും അവന്‍ ഒറ്റയാള്‍ പട്ടാളവും ആയിരുന്നു.

മഴ തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ദിവസങ്ങളോളം കറന്റ്  കാണുകയില്ല. പത്രം, പാല്‍ ഇതൊന്നും കിട്ടില്ല. വെള്ളം കയറിക്കിടക്കുന്നതിനാല്‍ അടുത്ത വീട്ടിലൊന്നും പോവാനും പറ്റില്ല. അങ്ങനെ ആകെ ബോറടിച്ചിരുന്ന സമയം. പതിവുപോലെ ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞു അനിയത്തിയുമായി തെറ്റി. അവള്‍ക്ക്  ഒരു കിഴുക്കു കൊടുത്തതും "അമ്മേ" ന്നും പറഞ്ഞു കാറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്  അവള്‍ അടുക്കളയിലേക്കോടി.  അത് കണ്ടതും ഞാന്‍ മുറ്റത്തേക്ക് ചാടി. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ "പുസ്തകം എടുത്തു വച്ച് വല്ലതും പഠിക്കെടീ"  എന്ന് നാഴികക്ക് നാല്‍പ്പതു വട്ടം  പറയാനേ  അമ്മക്ക്  നേരമുള്ളൂ.  ഈ പഠിത്തമൊക്കെ എനിക്ക് മാത്രം ആപ്ലിക്കബിള്‍ ആണ്.  അവളോട്‌ അമ്മ പഠിക്കാന്‍  പറയില്ല.  ഈ ഇഷ്യൂ കാരണം ഇനി പുസ്തകം എടുക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ  എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് കയറാതെ മുറ്റത്ത്‌ കറങ്ങി നടന്നു.  കുഞ്ഞു പരല്‍മീനുകളൊക്കെ  മുറ്റത്തിന്റെ  താഴെ വരെയൊക്കെ വന്നു നീന്തിക്കളിക്കുന്നു.  അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലേക്കും നോക്കി കുറെനേരം നിന്നു അവിടുത്തെ  മൂത്ത കുട്ടി മീനുവും ഞാനും ഒരേ പ്രായമാണ്.  അവളെ കണ്ടാരുന്നെന്കില്‍ കാറിവിളിച്ചു വിശേഷം ചോദിക്കാമായിരുന്നു.
ഏതു നിമിഷത്തിലും പെയ്യാന്‍ ‍ തയ്യാറായി  മാനം ഇരുണ്ടു  കിടക്കുന്നു. മഴ ചാറി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ‍  അകത്തേക്ക് കയറാന്‍ ‍  തുടങ്ങിയതായിരുന്നു ഞാന്‍‍.  അപ്പോഴാണ് കാഴ്ച കണ്ടത്അമ്മായിയുടെ അടുക്കള മൂലയ്ക്ക് സേഫ് ആയി  ഇരിക്കുന്ന വലിയ അലുമിയം ചരുവം  വെള്ളത്തില്‍ ‍ ഒഴുകിപ്പോവുന്നു. നെല്ല് പുഴുങ്ങാനുംകഞ്ഞിഅസ്ത്രംപായസം തുടങ്ങിയ എന്തും  ബള്‍ക്ക് ക്വാന്ടിറ്റിയില്‍  ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ‍  ഒക്കെ ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള   മുഴുവന്‍ ജനതയും ആശ്രയിക്കുന്ന  ചരുവമാണത്‌. അതെങ്ങനെ വെള്ളത്തില്‍ പോയി. ഇത്രയൊക്കെ ചിന്തിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും ചരുവം  ആറ്റില്‍ എത്തിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അതില്‍  നിന്നൊരു കുഞ്ഞുതല പുറത്തു കണ്ടത്, ദൈവമേ വിനുക്കുട്ടന്‍‍. അവന്ആരും കാണാതെ ചരുവം എടുത്തു വെള്ളത്തിലിട്ട്  അതില്‍  കയറിപ്പറ്റിയതാണ്. ഞാന്‍ ‍ അമ്മയെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്കോടി.  കാര്യം കേട്ടതും അമ്മയും അമ്മൂമ്മയും കരച്ചിലായി. അമ്മയും ഞാനും കൂടി അമ്മായിയെ ഇക്കരെ നിന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചു.  മഴയുടെ ആരവത്തില്‍ ആരും അത് കേട്ടില്ല
എന്നെ അവിടെ  നിര്‍ത്തിയിട്ട് അമ്മ നെഞ്ചൊപ്പം വെള്ളത്തിലിറങ്ങിഅമ്മായിയുടെ വീട്ടില്‍ പോയി  പറഞ്ഞിട്ട് വിശേഷമൊന്നുമില്ല. അവിടെ മുതിര്‍ന്ന   ആണുങ്ങളാരുമില്ല വെള്ളത്തില്‍ ചാടാന്‍‍. അമ്മ ജോയിച്ചായന്റെ  വീട്  ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി/നീന്തിഅപ്പോഴേക്കും ചരുവം   കാണാമറയതെത്തിയിരുന്നു.  അമ്മ ഇങ്ങനെ വെള്ളത്തിലൂടെ പോവുന്നത് അകത്തുനിന്ന് കണ്ട്   എന്തോ ക്ലൂ കിട്ടിയ അമ്മായി പുറത്തിറങ്ങി നോക്കിയപ്പോള്‍ ‍ കണ്ടത് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന എന്നെയാണ്. അല്ലേലും അമ്മായി അങ്ങനെയാണ്. വീട്ടിലെക്കാര്യം അറിഞ്ഞില്ലേലും നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വളരെ കൃത്യമായി നോട്ട് ചെയ്യും. കാര്യം അറിഞ്ഞതോടെ "അയ്യോ എന്റെ കുഞ്ഞു പോയേ" എന്നൊരു നിലവിളിയോടെ അമ്മായിയും വെള്ളത്തിലിറങ്ങി.
സംഭവത്തിന്റെ ഗുരുതരാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയ ജോയിച്ചായന്‍ ‍ കൂക്കി വിളിച്ചു ആളെക്കൂട്ടി ആറ്റില്‍ ചാടി. കുറച്ചുപേര്‍ കരയിലെ വെള്ളത്തില്‍ക്കൂടി ഓടി ചരുവത്തിനെ ഫോളോ ചെയ്തു. കൂക്കിവിളിയും ബഹളവും കേട്ട് ഇരുകരയിലുമുള്ള ആളുകളൊക്കെ ആ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്തും വെളിയില്‍ വന്നു. ആണുങ്ങള്‍ പലരും ആറ്റില്‍ ചാടി. അങ്ങനെ ഒരു കണക്കിന് ചരുവം പിടിച്ചു കരക്കടുപ്പിച്ചു. പാവം വിനുക്കുട്ടന്‍ ‍ കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നു ഒച്ചപോലും പുറത്തുവരാത്തത്രയും അവശനിലയിലായിരുന്നു. ചരുവം ഒഴുക്കില്‍ ‍ പെട്ടപ്പോള്‍ ‍ തന്നെ ആശാന്റെ ആവേശമൊക്കെ തീര്‍ന്നിരുന്നു. എന്നാലും കൊടുക്കാനുള്ളത് അമ്മായി കയ്യോടെ ചാര്‍‍ത്തി കൊടുത്തു. അത് കഴിഞ്ഞ് എത്രയോ മഴയും വെള്ളപ്പൊക്കവും വന്നു. ചരുവത്തില്‍ ‍ ബോട്ടിങ്ങിന് പോയ കഥപറഞ്ഞ് ഇപ്പോഴും എല്ലാവരും അവനെ കളിയാക്കും.